Schizofrenia

Słowo schizofrenia oznacza rozpad umysłu. Choroba ta charakteryzuje się występowaniem grupy zaburzeń posiadających wspólne cechy. Typowymi objawami schizofrenii są:

• Brak kontaktu ze światem rzeczywistym, który z czasem postępuje
• Zainteresowanie wyłącznie życiem wewnętrznym, ukierunkowanie na przeżycia wewnętrzne
• Brak reakcji emocjonalnej na otoczenie oraz pustka uczuciowa
• Rozbicie osobowości polegające na występowaniu sprzecznych sądów, myśli i uczuć oraz brak kontaktu intelektualnego z rzeczywistością.

Ilość zachorowania mężczyzn i kobiet jest bardzo podobna, a ryzyko zachorowania praktycznie na całym świecie takie samo. U mężczyzn pierwsze objawy chorobowe mogą ujawnić się już po 15 roku życia, natomiast u kobiet po 25. Przyczyny schizofrenii są nieznane, jednak duża rolę w jej pojawieniu się mogą odgrywać geny schizofreniczne, zmiany w pracy komórek nerwowych, nawet mikrouszkodzenia układu nerwowego, występujące na etapie życia płodowego. Psychoanalitycy traktują schizofrenie jako zaburzenia funkcji poznawczych i powrót jednostki do okresu dzieciństwa. To wszystko potęguje rozpad osobowości.

W rozpoznawaniu schizofrenii stosuje się miesięczny okres obserwacji, w którym objawy utrzymują się lub zanikają. Diagnoza jest bardzo ważna, ponieważ istnieje kilka rodzajów zaburzeń schizofrenicznych, wymagających odmiennego leczenia. I tak występuje schizofrenia paranoidalna, gdzie główną rolę odgrywają urojenia, schizofrenia hebefreniczna, polegająca na dziecinnym zachowaniu chorego i nieumiejętności dopasowania zachowań emocjonalnych względem sytuacji, schizofrenia katatoniczna, prosta, rezydualna- stan poschizofreniczny. Czasami skutkiem schizofrenii jest depresja poschizofreniczna.

Podobnie jak w przypadku zaburzeń depresyjnych, tak i w schizofrenii, o pomoc należy zwrócić się do psychiatry. Warunkiem dobrego rokowania jest wczesne rozpoznanie i leczenie choroby. U niektórych osób współwystępujące ze schizofrenią choroby mogą powodowaćuzależnienia, jak alkoholizm.